این تیم دل ها را قرص میکند
هنوز ضعفهایی در پرسپولیس وجود دارد
مرجع خبری پرسپولیس : پرسپولیس در اهواز نبرد اما خود پرسپولیسیها هم میدانند که اتفاق عجیبی رخ نداده چرا که سرخها حتی در سالی که قهرمان لیگ برتر شدند نیز در خوزستان رنگ برد مقابل برادرخوانده اهوازی را ندیده بودند.
طلسم ۷ ساله شکستناپذیری فولاد در خانه نشکست. چرا؟فولاد که آنقدر خوب نبود تا حریف پرسپولیس مدعی باشد؟ جلالی که یک مهاجم ششدانگ در کل تیماش نداشت تا خط دفاع پرسپولیس را اسیر کند؟ پس چه شد که مثل خیلی از مسابقههای فصول اخیر پرسپولیس، باز هم از اهواز با لبانی خندان برنگشت؟
شروع خوب در ۱۵ دقیقه ابتدایی حداقل هواداران پرسپولیس را امیدوار کرد که تیم محبوبشان مثل مسابقه با شاهین، بازی را به حریف نمیدهد و هافبکها تماشاگر نیستند. سرعت بازی خوب بود و هر بازیکنی داشت وظیفهاش را خوب انجام میداد.
مهدی شیری تکل میزد و محمد نوری با وجود مصدومیت و ترس از برخورد با جوانهای سختگیر حریف کار خودش را انجام میداد. شروع خوب اما پایان خوبی هم داشت.
یک موقعیت صددرصد گل که رضایی توپ را به تیر عمودی کوبید و گلی که نوری زد حاصل این برتری تاکتیکی و فنی بود که در خانه حریف نکتهای قابل تامل و جالب توجه به نظر میرسید.
این خوب بودن البته تداوم نداشت. با شروع نیمه دوم انگار پرسپولیس تیم دیگری شده بود؛ محبوس در نیمه خودی و نظارهگر دوانده شدن توپ در زمین خودی. سرلک و همقطارانش، مازیار و همدستههایش را تا حدودی از کار انداخته بودند. فشار روی جناح چپ زیاد بود، حلافی کم آورده بود و شکوری تحت فشار قرار میگرفت. دایی، مجتبی زارع را به بازی برد تا جناح راست فولاد را عقب نگه دارد اما زارع چندان در وظیفهاش موفق نبود و چند باری توپ را لو داد.
تیاگو و باقری دو تعویض بعدی پرسپولیس بودند. دایی این دو تغییر را انجام داد تا برتری خط هافبک حریف را از بین ببرد. شیری خسته بود و نوری مصدوم دیگر نای دویدن نداشت تا جایی که حدود ۳۰ دقیقه پرسپولیس یک موقعیت جدی گل هم نداشت. دایی تعویض کرد تا برتری میانه میدان حریف از آن تیمش باشد، پس او و تیمش برای مضاعف کردن فشار یک گام عقبتر بودند.
ابتدا باید بازی به تعادل کشیده میشد و بعد تیم دایی تلاش میکرد تا با خلق موقعیت به دروازه حریف برسد. حدود ۳۰ دقیقه از نیمه دوم گذشت تا این اتفاق بیفتد. در ربع پایانی پرسپولیس دو سه موقعیت خوب داشت اما در مجموع برعکس آنچه علی دایی گفت، مسابقه متعادلی را پشت سر گذاشت. ۱۵ دقیقه خوب، ۳۰ دقیقه متوسط، ۳۰ دقیقه بد و ۱۵ دقیقه متوسط رو به خوب!
هضم کردن اینکه چطور مدافع میانی حریف از لابلای دو مدافع میانی پرسپولیس صاحب توپ میشود و گل میزند برای آنهایی که یک پرسپولیس کامل و بدون نقص میخواهند دشوار است. اینکه چرا بازیکنی با کارایی هادی نوروزی در ترکیب ذخیرهها و روی نیمکت حضور ندارد تا وقتی هادی پس از ۷۰-۶۰ دقیقه استارت انفجاری و کلنجار رفتن با مدافعان سختگیر حریف خسته و درمانده ماند، جای او را بگیرد؟ هافبکهای تدافعی در پرس حریف و توپگیری مشکل دارند، مهاجمان گاهی زیاد از حد از خودگذشتگی میکنند و …
هنوز مشکلات فنی زیادی در این تیم پرسپولیس وجود دارد اما با وجود همه این مشکلات میتوان در تیمی که دایی ساخته یک جور استواری و قرص بودن که حکایت از «ثبات» دارد را پیدا کرد. اینکه ۹ گل از ۱۰ گل کل تیم را سه خرید دایی و سه مهره قابل اطمینان او زدهاند نکته مثبتی است، اینکه تیم مفتباز نیست و بازی خانگی و غیرخانگی نمیشناسد، خیلی خوب است.
اینکه حاشیههای دور و بر تیم که همیشه هم وجود داشته تاثیر زیادی روی بعد فنی تیم نمیگذارد هم نشانه خوبی است. بعد از بازی شنبه شب، مجید جلالی گفته پرسپولیس با این روند قهرمان میشود. آیا میتوان به این پیشبینی کامپیوتر معروف فوتبال ایران با دادههایی که در اختیارش قرار گرفته اطمینان کرد؟
از دوشنبه شب هفته قبل و بعد از بازی با شاهین بوشهر تا شنبه شب این هفته و مصاف با فولاد در اهواز ۱، ۲، ۳، ۴ و نهایتا ۵ شب طول کشید تا پرسپولیس در صدر جدول بماند. پرسپولیس که بعد از سپری شدن بیش از ۸۰۰ روز طعم خوش صدرنشینی را چشیده بود، فقط بعد از ۵ شب صدر را با تفاصل گل کمتر به یک مدعی دیگر تحویل داد. بعد از مسابقه با فولاد یکی از دوستان به مزاح میگفت:
«حدود دو سال و نیم دیگر طول خواهد کشید تا پرسپولیس دوباره به صدر جدول برگردد.» نگاه دوستمان البته همراه با طنز و بدبینانه بود اما واقعیت این است که این تیم پرسپولیس با ابزاری که در اختیار دارد میتواند از آن بالا، پایین نیفتد. همین حفظ شدن در بالای جدول ناخودآگاه پرسپولیس را وارد جنگی میکند که یک سرش قهرمانی است. همه میدانند فاصله تیمهای فوتبال در ایران و حتی لیگ برتر زیاد نیست اما پرسپولیس به غیر از بازیکن کارگشا و مربی بزرگ که تیمش را به سوی بردن بکشاند، ابزارهای قدرتمند دیگری مثل رسانه و هوادار دارد.
تیمی که امروز دایی ساخته البته ضعفهای کوچک و بزرگی را تا اینجای کار عیان کرده اما نکات مثبت همین مجموعه دل هواداران را قرص میکند تا جایی که مثل دو فصل اخیر از همین هفته هفتم و با وجود یک باخت، یک تساوی، گل زده نه چندان خوب و ضعفهای فنی که وجود دارد نمیتوان گفت: «نه، این تیم به جایی نمیرسد.»
ایران ورزشی