تمام نام های پرسپولیس در ۸۷، ستاره های بی فروغ

نمى شود تأثیر حضورش را در کاهش محبوبیت قطبى نادیده گرفت.
با هزاران دردسر سرخپوش شد و اگرچه قرار بود ۱۰ گل بزند اما همان یک گلش در اهواز هم چیزى نبود که در یادها بماند.
بى شک او تاریک ترین صفحه از تاریخ پرسپولیس در این یک سال بود. البته پرسپولیس پایان دى کارمو در ایران نبود چرا که او بعد از پرسپولیس به کوثر پیوست. البته هیچگاه در لیگ یک بازى نکرد.

ایوان پتروویچ
تنها هافبک سرعتى

پتروویچ تنها بازیکن میانى پرسپولیس است که خصوصیت سرعتى دارد. دو فصل حضور موثر در ابومسلم پرسپولیسى ها را مجاب کرد که او را جذب کنند.
در ابومسلم ۹ گل و ۱۰ پاس گل داده بود اما در جناح چپ پرسپولیس یعنى پست غیرتخصصى اش حتى نیمى از توانایى خود را نمایش نداده است.

افشین قطبى
اوج و فرود

تنها یک هفته بعد از آن قهرمانى و در حالى که دوستدارانش اشک ریزان بدرقه اش مى کردند در اوج محبوبیت با تهران وداع کرد. اما سه ماه بعد برگشت تا این بار پرسپولیس را قهرمان آسیا کند.آمد و در موضع قدرت ایستاد. امپراتور محبوب سرخ ها برگشت اما آن مرد دوست داشتنى را دیگر هرگز ندیدیم. تیمش هم دیگر آن قهرمان سال پیش نبود. چه افول تلخى داشت. انگار باور نمى کرد که مرد رؤیاهاى سرخ هم مى تواند فریاد حیا کن رها کن را بشنود و با بغض و اشک برود.

رحمان رضایى
فقط اسم بزرگ

بدش نمى آمد با تکرار داستان کریمى و تیم ملى، او هم محبوب شود و پیراهن تیم ملى را دوباره بپوشد. در میان تمام مخالفت ها آمد اما داستان او با جادوگر زمین تا آسمان تفاوت داشت. رحمان فقط یک اسم بزرگ دیگر را کنار نام پرسپولیس قرار داد و دیگر هیچ. او حتى ستاره هم نبود. آمدن رحمان دردى از ضعف دفاعى قرمزها هم درمان نکرد. او نه تنها ستاره نشد بلکه در مدت کوتاهى بارها کارت هاى زرد و قرمز زیادى از داوران پیش روى خود دید او را مى توان مدافع خشن قرمزها نامید

محسن خلیلى
حسرت