به بهانه ۳۶ سالگی اسطوره فوتبال ایران

جالبتر از آن اما حضور در تیم‌ملی است که به هنگام دعوت جای هیچ شک و شبهه‌ای را نیز باقی نگذاشت و حتی منتقدترین فرد نیز به علی دایی خرده نگرفت. گویی ۳۶ سالگی در طالع او سال بازگشت به اوج و دریافت هر چه بیشتر عنایت و الطاف خداوندی است.
 
کاپیتان پرسپولیس تفاوت‌های بسیاری با هم‌نسلان خود داشت و حالا فاصله بسیار بیشتری نیز با نسل جدید فوتبال دارد. کافیست به چهره و پوشش او خیره شوید. کریم باقری برخلاف همه بازیکنانی که روز بازی را با روز دامادی یکی می‌دانند همواره ظاهری ساده و بی‌پیرایه داشته است. در واقع جاودانگی حضور او در اذهان مردم نه به‌واسطه بزک و دوزک ظاهری، که به‌خاطر توانایی‌های عینی و صد البته به‌واسطه سیرت زیبای اوست. این تن شریف هرگز وارد عرصه‌های ناپسند و نادرست فوتبال نشده و خود را آلوده ظواهر آن نکرده است. مرد شماره ۶ ترکیب بی‌نظیری از صفاتی است که علی‌الظاهر ربطی به فوتبال ندارند. کریم باقری را هرگز به‌واسطه جاه‌طلبی‌های بی‌حد و حصر و رکوردشکنی‌های پی در پی نشناخته‌اند. او حتی در پاره‌ای از اوقات زندگی حرفه‌ای‌اش را در پیله‌ای از بی‌تفاوتی و بی‌خیالی سپری کرد که شاید حرص هوادارانش را نیز درآورد. بیهوده نیست که در ۳۶ سالگی همچنان از بی‌علاقگی‌اش به دنیای پرمخاطره و پردردسر مربیگری حرف می‌زند و انگار قهرمانی پرسپولیس در این فصل باید آرزوی غایی او در واپسین سال‌های حضورش در فوتبال تلقی کرد.
آقا کریم البته با اشتیاق از قهرمانی سخن می‌گوید و بدش نمی‌آید که یک بار دیگر هم که شده روی سکوی قهرمانی میکروفن در دست بگیرد و سرود فتح‌الفتوح را سردهد.
۸۴ بازی ملی و ۵۰ گل‌زده گرچه عددی رویایی و دست نیافتنی برای بسیاری از بازیکنان فوتبال ایران است اما برای کریم باقری این اعداد چندان اهمیتی ندارند. مهم لحظه‌ای است که توپ روی سر او جفت وجور می‌شود و دروازه امارات را فرو می‌ریزد تا برای دقایقی احساسات ۷۰ میلیون ایرانی را برانگیزد.
کریم باقری از جمله کسانی است که برایش عرض زندگی مهم تر از طول آن است. با همه این احوال تولدت مبارک آقا کریم…