لبخند مصنوعی؛ همه جذابیت های پرسپولیس استیل!

مرجع خبری پرسپولیس : شک نکنید علی دایی مرد اول دربی سرخ عصر یکشنبه است چرا که از هر طرف حسابش را بکنی یک سوی قضیه تمام تقابل‌ها، دوئل‌ها، کری‌ها و رجزخوانی‌ها به نفر نخست نیمکت پرسپولیس برمی‌گردد و بس.

 همه از انگیزه‌های مضاعف دایی برای موفقیت در این بازی می‌گویند، چه اینکه او جدا از بازگشت احتمالی به سکوی سوم جدول یا دورخیز برای نایب قهرمانی، برای اینکه اثبات کند واقعا مرد روزهای بزرگ است و جدا از دربی سنتی، می‌تواند در سایر مصاف‌های بزرگ نیز راهنمای خوبی برای کشتی نه چندان مجهز پرسپولیس باشد، با انگیزه و توانی مضاعف گام به میدان خواهد گذاشت.

به راستی قبل از شروع مسابقه چه اتفاقی می‌افتد؟ اصلا فکرش را نکنید که احمدرضا عابدزاده به سوی نیمکت پرسپولیس قدم بردارد اما علی کریمی چه؟

 مهدی مهدوی‌کیا البته به سوی دایی می‌رود، کنار او حامد هم هست، کعبی و زندی که در تیم ملی . دایی همراه سرمربی پرسپولیس بودند، حتما صف دیده‌بوسی‌های کلیشه‌ای را طویل‌تر می‌کنند

 شاید به امیر شاپورزاده هم این رسوم ایرانی را یاد داده باشند، پیروانی، شاهرودی و زادمهر رو در روی خوردبین، دایی، یحیوی و عبدی می‌ایستند و حلقه ۷ نفره پرسپولیسی‌های قدیم و جدید، خوراکی برای ثبت تصاویر به یادماندنی خواهد شد. این وسط اما عابدزاده و کریمی کجا هستند؟ شاید در حال پرت کردن گل‌هایی برای هواداران، در نقطه دیگری از دیگ جوشان قرمز.

پرسپولیس- استیل‌آذین پر از اتفاق است، پر از تقابل و لحظه‌های به‌یادماندنی. شاید داخل میدان، مسابقه فوتبالی در جریان باشد که آخرش سه امتیاز دارد اما در لایه‌های پنهان این رویارویی اتفاقات ویژه‌ای نهفته است، اتفاقاتی که البته همه دوست دارند منجر به ازدیاد تنش‌های قبلی یا پیدایش اختلافات تازه نشود. آیا می‌توان در رویارویی سرخ‌های تهرانی، جنگی بدون خونریزی و عاری از صحنه‌های ناخوشایند را روی سکوها تماشا کرد یا … ؟

حبیب کاشانی و حسین هدایتی کنار هم نمی‌نشینند و دیده‌بوسی‌های داخل VIP آنقدرها هم که عکاسان منتظر اتفاقی ویژه باشند، ویژه نیست.

 شاید سردی رابطه مدیران است که نشانه‌هایش را در تمرین دو تیم نشان می‌دهد. تا جایی که یکی لقب «کیک و ساندیس» می‌گیرد و دیگری حرف می‌خورد؛ آن هم از گروهی که تا فصل پیش لقب «سینه چاک» کمترین واژه‌ای بود که برای توصیف‌شان مناسب به نظر می‌رسید.

 سینه‌چاکان سابق و مشوقان فعلی عصر یکشنبه سکوها را به‌ هم می‌ریزند و جنگ سرخ‌ها حداقل روی سکوها علنی خواهد شد اما چه کسی شرط می‌بندد که برنده این جنگ پرسپولیس نیست؟

افشین پیروانی که خود را عاشق سینه‌چاک پرسپولیس می‌داند، برای اثبات شایستگی‌اش باید ورزشگاه پر از هوادار رقیب را که تا دیروز «با تعصب» صدایش می‌کردند، تبدیل به قتلگاه تیم محبوب خود کند.

 البته که او برای این مهم از انگیزه لازم برخوردار است. افشین هنوز هم می‌گوید وقتی سرمربی پرسپولیس شد به اندازه کافی حمایتش نکردند وگرنه او هم می‌توانست مثل علی دایی جایگاه نسبتا تثبیت شده‌ای روی نیمکت تیم محبوبش پیدا کند.

افشین پیروانی عصر یکشنبه قطعا لبخندی کلیشه‌ای را تحویل علی دایی خواهد داد اما چشم او به صندلی نفر مقابلش مانده و بعید است این نکته کلیدی در تشدید انگیزه‌هایش برای شکست حریف تاثیرگذار نباشد.

 جدا از اینها، افشین می‌خواهد در گام نخست به مدیران باشگاه متمول تهرانی بگوید می‌توانند به او نه به عنوان یک دستیار هوشمند بلکه در نقش سرمربی دایم و کاربلد فکر کنند. او می‌خواهد برنده مصاف با پرسپولیس باشد که بگوید توانایی‌های فنی بیشتری نسبت به خلف خود روی نیمکت استیل‌آذین دارد. آیا او می‌تواند در اثبات این ادعا موفق باشد؟