پس کی پولدار می شوی؟

 «پرسپولیس پول ندارد.» شاید شنیدن این جمله برای اهالی فوتبال در ایران تکراری باشد و اتفاقی معمولی به حساب بیاید اما برای آنهایی که از بیرون به تیم سرخپوش ایرانی و پشتوانه انسانی میلیونی‌اش نگاه می‌کنند عجیب و خنده‌دار خواهد بود. پرسپولیس یک باشگاه دولتی است و به قول دوستان مطبوعاتی دل به عابربانک همیشه فعال سازمان تربیت‌بدنی بسته اما واقعا این وابستگی تا چه حد باید باشد که در مواقع مقتضی باعث بروز بحران در باشگاه نشود و فعالیت‌های روزمره تیمی که میلیون‌ها نفر اخبار جزیی آن را تعقیب می‌کنند مختل نشود؟
بحث درآمدزایی و اجرایی کردن طرح‌های کوتاه و بلندمدت در پرسپولیس و طی ۸-۷ سال اخیر همواره از سوی مدیران عامل باشگاه مطرح شده اما با نگاهی گذرا به روند اجرایی شدن این طرح‌ها می‌توان به این نکته پی برد اتفاقی که منجر به خودکفایی و استقلال مالی باشگاه- حداقل تا اندازه‌ای که منجر به بروز اختلال در امور روتین باشگاه نشود- شود هرگز رخ نداده است. گواه این مشکلاتی است که در پرسپولیس طی چند سال اخیر به‌وجود آمده و حتی منجر به توقیف اموال باشگاه شده است.
اکبر غمخوار، محمدحسن انصاری‌فرد، حبیب کاشانی و داریوش مصطفوی همگی در بدو جلوس روی صندلی مدیرعامل خبر از طرح‌های اقتصادی سودآور برای باشگاه می‌دادند. هیچ یادمان نرفته آنها نوید روزهایی را می‌دادند که سود حاصل از فروش حوله و کلاه پرسپولیس به حساب باشگاه می‌آید و این تازه بخشی از بحث کلان درآمدزایی است اما

 تمام این داستان‌ها مثل رویایی بود که فقط هواداران این تیم را برای مدتی کوتاه امیدوار می‌کرد و در نهایت سرنوشت مشابه و محتومی پیدا می‌کرد.
شاید اکبر غمخوار در بین تمام مدیران عامل قبلی طرح‌های اقتصادی گسترده‌تری داشت که فرصتی برای اجرایی کردن و سودآوری از آنها نداشت. حبیب کاشانی هم قصد داشت با عقد قراردادهایی در این راه گام‌های بلندی بردارد اما زمان کوتاه مدیریت در پرسپولیس به او نیز اجازه چنین کاری نداد.