ستاره هایی که اندازه «آقا دوربینی» هم نیستند!
مرجع خبری پرسپولیس : باید افسوس خورد به حال بازیکنانی که با تجربه دهها بازی ملی و صدها مسابقه پخش زنده، هنوز به اندازه «آقا دوربینی» هم با زاویه دوربین آشنا نیستند و آنقدر بهره هوشی ندارند که بدانند رفتارهای حیرتانگیزشان تنها چند ثانیه بعد از به ثمر رسیدن گل، در معرض دید میلیونها ایرانی قرار دارد.
۱- سوژههای فوتبال ایران هم مثل خودش زشت و بدترکیب هستند. تصورش را بکنید؛ همین امروز در اسپانیا همه دارند در مورد قول هتتریک مسی به دوربینهای تلویزیونی در بازی با مایورکا حرف میزنند و اینکه او چطور ظرف ۱۷ دقیقه به شکلی معجزهآسا توانست این وعدهاش را عملی کند.
در ایتالیا بحث روز به انتقامکشی زلاتان از انریکه به عنوان یکی از اساطیر باشگاه بارسلونا اختصاص دارد و در انگلستان، رسانهها با آب و تاب از هنرنمایی بیبدیل رابین فانپرسی در استمفوردبریج سخن میگویند، ما اما اینجا مجبوریم راجع به شنیعترین رفتارهای انسانی حرف بزنیم؛ کارهایی که حتی رخ دادنشان در خیابانهای پستترین محلات شهر هم توجیهی ندارد، ولی در فضای فوتبال ایران، توسط ستارگانی سرشناس و مقابل چشم میلیونها بیننده تلویزیونی به وقوع میپیوندند و موجی از حیرت و شگفتی را همراه میآورند. فوتبال کریه و چندشآور ایران، تا همین چند صباح قبل درگیر ماجرای قضای حاجت دو تن از بازیکنان لیگ برتریاش در کنار زمین بود و حالا، سوژهای زشتتر از گرد راه رسیده است. کسی میداند فردا در این ساختار بیمار و بدقیافه، راجع به چه شاهکار جدیدی باید حرف بزنیم و ابعاد کدام فاجعه دیگری را واکاوی کنیم؟
۲- در پرسپولیس چه میگذرد؟ این باید جدیترین سوال روز فوتبال ایران باشد. پس از داستانهای عجیبی مثل درگیری بر سر سالاد و آبجوش و شوت کردن بطریها توسط اولادی و خیلی از مشاجرات قبیح دیگر در پرسپولیس این فصل، حالا ماجرای شادیهای بعد از گل بازی با داماش پیش آمده و جالب اینکه فضای رختکن سرخپوشان بعد از پایان این مسابقه نیز چنان غیرمتعارف بوده که محمود خوردبین مانع از حضور امیر عابدینی در این محوطه و احوالپرسی او با بازیکنان شده است! آیا این بازیکنان، «مسوول» ندارند؟ آیا این همان پرسپولیسی است که حبیب کاشانی «معلم» آن را بست و فعلا ادارهاش برعهده محمد رویانیان «نظامی» قرار گرفته؟ و آیا این همان تیمی است که سرمربیاش بیوقفه بر طبل اخلاقمداری میکوبد و پس از کسب هر پیروزی، راه شهر مشهد را در پیش میگیرد؟
۳- آنچه مدافعان پرسپولیس در رشت بر سر هم آوردند، یک سلسله حرکات زننده و شرمآور به حساب میآید که البته پیش از این در تاریخ این باشگاه از سوی یک ستاره دیگر نیز تکرار شده بود. ماجرای اتفاقی که در دهه شصت بین مجتبی محرمی و احمدرضا عابدزاده رخ داد، سالهاست که به یکی از ستونهای کلیدی تاریخ شفاهی فوتبال ایران تبدیل شده و سینه به سینه بین اهالی این حوزه روایت میشود. با این وجود، وقتی چندی پیش عادل فردوسیپور محرمی را به برنامهاش دعوت کرد، بحث آن شرطبندی معروف دوباره داغ شد و خیلیها راجع به این موضوع حرف زدند. حالا به نظر میرسد احیای این خاطره قدیمی، نقش قابل توجهی در الگوبرداری مدافعان امروز پرسپولیس از ستاره سابق این باشگاه داشته است. امثال محمد نصرتی و شیث رضایی در حالی چنین رفتاری را از شماره ۸ اسبق قرمزها تقلید میکنند که به نظر میرسد شخصیت حرفهای بازیکنی نظیر مجتبی محرمی، دارای وجوه متنوع بسیار ارزشمند و مهمتری بوده که از توجه این دوستان پنهان مانده است. کاش آقایان به جای این قبیل رفتارهای مبتذل، کمی در مهارتهای فنی محرمی دقت میکردند و حداقل کلاس بازیشان را بالاتر میبردند. مدافعی مثل محمد نصرتی، اگر کمی دقیقتر به کاراکتر مجتبی محرمی نگاه میکرد، میتوانست اندکی از تعصب مثالزدنی و شرافتمندانه او را به عاریه بگیرد. در این صورت، ابتدای فصل و هنگام عقد قرارداد داخلی با استقلالیها، ادعا نمیکرد «آدم که با یک سال بازی در پرسپولیس، پرسپولیسی نمیشود!»
۴- جامعه رسانهای ایران سالهاست که یک سوژه عامی بسیار عجیب دارد. مردی که از او در این فضا با عنوان «آقا دوربینی» یاد میشود، تبحر خاصی در پیدا کردن دوربینهای پخش زنده دارد و هرکجا مراسمی برقرار باشد که مورد پوشش تصویری قرار بگیرد، او خودش را به آنجا میرساند و در قاب فیلمبرداران قرار میگیرد تا تصویرش از تلویزیون پخش شود. آقا دوربینی که به خاطر اصرارش به ادامه این کار، حتی از همسرش نیز جدا شد، تا به حال مزد تلاشش را با بارها روی آنتن رفتن در حاشیه گزارشهای خبری تلویزیون ایران گرفته است. با این مقدمه، باید افسوس خورد به حال بازیکنانی که با تجربه دهها بازی ملی و صدها مسابقه پخش زنده، هنوز به اندازه «آقا دوربینی» هم با زاویه دوربین آشنا نیستند و آنقدر بهره هوشی ندارند که بدانند رفتارهای حیرتانگیزشان تنها چند ثانیه بعد از به ثمر رسیدن گل، در معرض دید میلیونها ایرانی قرار دارد.
نویسنده: رسول بهروش