دلمان شور تو را میزند جیمی جامپ!
مرجع خبری پرسپولیس : پریدن وسط زمین در مسابقات پخش زنده، باوجود همه مخاطراتش شاید آخرین راهی باشد که برای «دیده شدن»، به ذهن چنین تماشاگرانی میرسد.
۱- هنوز مُهر گل زیبای علی کریمی به فجرسپاسی خشک نشده بود که ظهور یک میهمان ناخوانده در قاب تصویر تلویزیونی، بینندگان میلیونی این مسابقه را غافلگیر کرد. همه چیز کاملا گویا بود.
شعف ناشی از گل دیرهنگام پرسپولیسیها و بازگشت این تیم به مسیر پیروزی باعث شده بود تا یکی از هواداران شهرستانی سرخپوشان، با شال قرمزش به قلب میدان بزند و شریک خوشحالی ستارههای تیم محبوبش شود. در دو هفته گذشته، این دومین تماشاگر عاشقپیشه و ماجراجوی فوتبال ایران بود که در یک مسابقه مهم، وسط زمین میپرید و چشمها را به خودش خیره میکرد.
به نظر میرسد این گروه از فوتبالدوستان ایرانی تحت تاثیر ستاره اروپایی پرشهای ناگهانی به مسابقات بینالمللی قرار گرفتهاند و در تلاش هستند تا رفتار «جیمی جامپ» سرشناس را مورد الگوبرداری قرار بدهند. این هوادار متعصب بارسلونا که نام کاملش «خائومه مارکه کوت» است،رکورددار پریدن به میدان در زمان برگزاری رقابتهای بسیار مهم فوتبال و حتی سایر رشتههای ورزشی به شمار میرود. مهمترین رفتارهای آنارشیستی او، کوبیدن پرچم کاتالونیا توی صورت فیگو در جریان بازی فینال یورو ۲۰۰۴ و نیز حمله به کاپ جامجهانی ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی است و حالا به نظر میرسد در ایران نیز عدهای در صدد تقلید از او برآمدهاند.
۲- جیمی جامپ یک چهره سرشناس در دنیای ورزش است که بخشی از پرمخاطبترین مطالب رسانههای بینالمللی را، مصاحبههای جذاب گاه و بیگاه با او تشکیل میدهند. این سالها، خیلی از تماشاگران هیجانزده در کشورهای مختلف دنیا سعی کردهاند رفتار او را کپی کنند وعدهای نیز چنان غرق در تقلید از مرد هنجارشکن اسپانیایی شدهاند که با استفاده از همان کلاههای قرمز معروف جیمی جامپ وسط زمین میپرند. با این همه اما، نمیتوانیم بیتابی و دلشوره خودمان را از سرنوشت جیمی جامپهای روزافزون فوتبال ایران پنهان کنیم. متاسفیم، اما اینجا شاید اروپا نباشد که تماشاگر صفشکن مشتاق را با مهربانی و مسالمت به جایگاه اصلیاش هدایت کنند و طرف، از صبح روز بعد در ویترین رسانهها قرار بگیرد، برای خودش رکورد به ثبت برساند و آزادانه از آمال و آرزوهایش برای پریدن به زمین در مسابقات مهمتر حرف بزند. در کشور ما، شاید ظرفیتها هنوز آنقدر نباشد که بدانیم و بفهمیم آنکه ناگهان دل به دل هیاهوی میدان میدهد و ستاره ناخواسته رقابتهای ورزشی میشود، صرفا تماشاگر دیوانه و دلدادهای است که تسلیم شور و شیدایی جوانیاش شده؛ نه کار به کار منافع ملی دارد و نه آنچنان سر از مسایل امنیتی و حفاظتی درمیآورد. نگران برداشتهای غلط از رفتار جیمی جامپهای آماتور وطنی هستیم. کاش آنها به همان سادگی واقعیشان و همانقدر که بیشیله و پیلهاند، درک شوند و مورد قضاوت قرار بگیرند.
۳- «دیده شدن»، حسرت دیرینه خیلی از ما ایرانیهاست و شاید تلاش برای تسکین همین درد هم باشد که این روزها تماشاگران ایرانی را به انجام چنین پرشهای مخاطرهآمیزی وا میدارد. وقتی جمع کثیری از دانشجویان فوقلیسانس بهترین دانشگاه صنعتی ایران که قرار است آینده این کشور را بسازند، مقابل دوربین عکاسی همشاگردیشان خم میشوند و «نود دولایی» درست میکنند تا شاید به این بهانه، عادل فردوسیپور برای چند ثانیه اسمی از آنها در برنامهاش بیاورد، دیگر از تماشاگران کم سال و پرشور استادیومها چه توقعی میتوان داشت؟ در کشوری که به طور متوسط هر ۱۰ میلیون ایرانی فقط یک شبکه تلویزیونی دولتی دارند و همه سهم آنها از این آنتن، مخصوص زمانی است که رکورد خوابیدن در حوضچه یخزده را میشکنند یا قاشق وچنگال روی بدن الکتریسیتهایشان نگه میدارند یا با همان دیالوگ کلیشهای «وقتش را بیشتر کنید» به تعریف و تمجید از محصولات سیما میپردازند، نباید چندان از رفتارهای شهرتطلبانه جیمیجامپهای ایرانی تعجب کرد. پریدن وسط زمین در مسابقات پخش زنده، باوجود همه مخاطراتش شاید آخرین راهی باشد که برای «دیده شدن»، به ذهن چنین تماشاگرانی میرسد.
۴- وسط زمین نپر برادر! اینجا تماشاگرانی که مثل بچه مثبتها دست به سینه روی سکو مینشینند و مرتکب هیچ رفتار پرریسکی هم نمیشوند، چندان در حاشیه امنیت نیستند و مورد لطف قرار نمیگیرند، چه برسد به شما که سودای جیمی جامپ شدن را هم در سر دارید. هنوز آوای خاموش شده «ایران – ایران» هفت جانباخته بازی با ژاپن را از یاد نبردهایم؛ آنان که در مسالمتآمیزترین شکل ممکن به حمایت از تیم کشورشان برخاستند و هرگز به خانه بازنگشتند. وقتی عقوبت برخی از آرامترین تماشاچیان فوتبال ایران این است، خدا به فریاد جیمی جامپهای بومی برسد…!
نویسنده: رسول بهروش