به احترام ۳۶ سالگی ورزشگاه پیر پایتخت

مرجع خبری پرسپولیس : ورزشگاه آزادی تهران بی شک تابلو خاطرات تلخ و شیرین فوتبال ایران است. این غول بتنی امروز در حالی ۳۶ ساله می شود که فوتبال ایران هنوز در حسرت استادیومی با استانداردهای ۳۶ سال پیش این مجموعه است!

۳۶ سال قبل در چنین روزهایی یک اتفاق مهم در ورزش کشورمان رخ داد. هفتمین دوره بازی‌های آسیایی در تهران برگزار شد. البته از روز ۹ شهریور ماه بود که این مسابقات آغاز شد. بالاترین سطحی که در آسیا می‌شد تصور کرد به میزبانی ورزش کشورمان برگزار شد. از آن پس دیگر در هیچ رده‌ای نتوانستیم چنان مسابقات بزرگی را برگزار کنیم.

۳ سال برای ورزشگاه رویایی
برای انجام مسابقات آسیایی ۱۹۷۴ تهران، مجموعه ورزشی بزرگ تهران ساخته شد. ایده ساخت این ورزشگاه در سال ۱۳۴۴ به ذهن اهالی ورزش ایران رسید. زمانی که ایزدپناه، رییس سازمان بود، اما کلنگ احداث در سال ۱۳۴۷ به زمین زده شد و کارفرمای ساخت این مجموعه بزرگ فرمانفرمائیان بود.

 ورزشگاه بزرگ در سال ۱۳۵۰ کامل شد. ورزشگاه مورد اشاره قرار بود برای بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران در تابستان سال ۵۳ ساخته شود اما سه سال زودتر ساخت پروژه به پایان رسید.

بازرسی اشکال گرفت
حسین فردوست که مسوول وقت بازرسی شاهنشاهی بود و بعد از انقلاب در ایران ماند و تاسیسات و تشکیلات اطلاعاتی پایه‌گذاری کرد و کتاب ظهور و سقوط سلطنت پهلوی بر مبنای دستنوشته‌ها و خاطرات او به رشته تحریر در آمده است. بعد از بررسی استادیوم یکصدهزارنفری در فونداسیون آن اشکالاتی را دید. به جای تزریق بتن، پوکه ریخته شده بود. به حکم او ورزشگاه که در روز ۲۷ اسفندماه ۱۳۵۰ برای بازی دوستانه پرسپولیس- کروزیروی برزیل باز شده بود دوباره تعطیل شد. یک سال برای ترمیم وقت صرف شد و سپس بدون اشکال در اردیبهشت سال ۵۲ آماده شد. یعنی باز هم ۱۶ ماه زودتر از برنامه، ورزشگاه‌های این مجموعه ساخته شد.

یک نمونه تاریخی
برای ساخت مجموعه آزادی سه سال وقت صرف شد اما در سال ۸۰ و ۸۱ برای ترمیم اساسی در چمن و تشکیلات ورزشگاه صدهزارنفری حدود ۵/۱ سال از عمر ورزش ایران گرفته شد. تازه‌ این تعمیرات آنقدر خام و ناپخته بود که هر از گاهی، بخشی از سیستم تحت تعمیر، اشکالات جدیدی را نشان می‌دهد مثل اتفاقی که درباره واژگون شدن یکی از درب‌ها و آسیب نخاعی به یک نوجوان دختر دوومیدانی کار وارد شده است.

استادیوم سر پوشیده چه شد؟
در مرداد ماه سال ۸۲ برای بازی دوستانه ایران و بلاروس به این کشور و شهر مینسک رفتیم و در این شهر شاهد ساخت ورزشگاه ۵۰هزار نفری سرپوشیده بودیم. یک کشور نه چندان پیشرفته در سال ۲۰۰۲، اقدام به ساخت این ورزشگاه کرد و ورزشگاه مورد اشاره در سال ۲۰۰۴، یک سال بعد از حضور تیم ملی در این کشور آماده شد. این بحث ادعا که نیست، دنیای امروز دنیای اطلاعات است. رجوع کنید به دنیای مجازی اینترنت و درباره ورزشگاه مورد ادعای ما، زمان ساخت، کیفیت و هر چیز دیگر، اطلاعات لازم را کسب کنید. اما در ایران، سال ۸۵ بود که مسوولان سازمان تربیت‌بدنی کلنگ ساخت یک ورزشگاه سرپوشیده چهل‌هزار نفری را به زمین کوبیدند. از آن روزگار چهار سال گذشته است اما در این چهار سال، احتمالا تنها کار مثبتی که کرده‌ایم این بوده که نوک کلنگ را از زمین خارج ساخته‌ایم!

آقای هادیان کجاست؟
سال ۸۵ به دعوت صدرالدین کاظمی، برای یک مناظره رادیویی با مهندس هادیان، رییس اداره تجهیز و توسعه تاسیسات و اماکن ورزشی دعوت شدم. در این برنامه با صراحت به هادیان گفتم که با برنامه‌ها و سیستم‌های مدیریتی حاکم بر ورزش ایران تا پنج سال دیگر به هیچ‌وجه انتظار پایان پروژه ورزشگاه نقش جهان اصفهان و یادگار امام تبریز را نداریم و درباره ورزشگاه چهل‌هزار نفری تهران هم باید تنها لبخند بزنیم! متاسفانه چهار سال از آن پنج سال گذشته و باز هم متاسفانه و صدهزار بار تاسف بسیار اینکه همه حرف‌های ما درست از آب در آمده است!

این هم از ۷۰ سال قبل
۷۰ سال قبل، ورزشگاه شهید شیرودی فعلی -امجدیه سابق- ظرف مدت سه سال از سال ۱۳۱۵ تا ۱۳۱۸ ساخته شد. آن هم با تکنولوژی ۷۰ سال قبل اما امروز، برای ساخت یک ورزشگاه ۱۵ هزار نفری سال‌ها وقت صرف می‌کنند. البته شهرداری تهران برای اولین‌بار در تهران، چند ورزشگاه ۱۵-۱۰ هزارنفری را دو- سه ساله ساخته است.

به مردم انگیزه دهید
ورزشگاه آزادی، مردم را به تماشای فوتبال کشاند. مردم ۳۹ سال قبل، با ورزشگاه آزادی به خود بالیده و افتخار می‌کردند، در آستانه سی‌وشش‌سالگی افتتاح ورزشگاه آزادی، ای کاش مسوولان کمی به قول‌هایشان فکر و به تعهد و تخصصی که در کار دارند توجه کنند.

نویسنده: مهدی حدادپور