بهتر شدیم چون «تیم» بودیم
مرجع خبری پرسپولیس : ذوبآهن، همان تیم مقتدر ۱۱ هفته گذشته و فینالیست لیگ قهرمانان آسیا که تقریبا تمامی اهالی فوتبال روی «تاکتیکیترین» و «منظمترین» بودن این مجموعه اتفاق نظر داشتند، راحتتر از حد تصور مقابل پرسپولیس دستها را به علامت تسلیم بالا برد.
خیلیها گفتند ذوبآهن خسته بود و توان همیشگی را نداشت اما مهمتر از این موضوع، نکتهای که بهشدت به چشم آمد پیشرفت پرسپولیس در تمام نقاط زمین بود که باعث شد تیمی که رو در روی ذوبآهن قرار گرفت مجموعهای کاملا متفاوت از چیزی باشد که در تهران مقابل ملوان هیچ چیزی برای بالیدن نداشت.
عصر دوشنبه انگار پرسپولیسیها بیشتر میدویدند، بیشتر تکل میزدند، از تکل زدن هراس نداشتند، پاسهایشان راحتتر به مقصد میرسید، سرعت تیم بالاتر رفته بود و در نهایت اینکه تیم بهتری شده بودند.
انگار پرسپولیس در هر فاکتور چند Level پیشرفت کرده بود تا تیمی که رو در روی فینالیست لیگ قهرمانان آسیا قرار گرفت فقط یک موقعیت مسلم گل- آنهم روی ضربه ایستگاهی و با اشتباه دروازهبانش- به حریف خود بدهد و به لحاظ تملک توپ و به گردش در آوردن آن وضعیتی کاملا برتر نسبت به ذوبآهن داشته باشد.
بعد از این نمایش قابل توجه و نتیجه شیرینی که منجر به پشت سر گذاشتن بحران و بازگشت به جمع مدعیان صدر جدول شد، همه از هم میپرسند چه اتفاقی در آن تیم منفعل و بحرانزده پرسپولیس افتاد که از این رو به آن رو شد و کاری کرد تا دایی بالاخره به شاگردانش افتخار کند و بگوید: «بعد از مدتها آن بازی که من از بازیکنانم میخواستم را اجرا کردند.»
در توجیه فنی بهتر شدن پرسپولیس میتوان به یک موضوع مهم اشاره کرد؛ اینکه عصر دوشنبه هیچ کس برای خودش بازی نمیکرد، همه تیم در فاز دفاع شرکتی فعال داشتند و طبیعتا توپ به دست حریف نمیرسید تا سوار بر بازی شود.
اما همین تحول شگرف فنی میتوانست دلیل دیگری داشته باشد. یکی از بازیکنان پرسپولیس میگوید: «واقعا به ما برخورده بود. نتایج خیلی بدی گرفته بودیم به همین خاطر، هم خوب تمرین کردیم هم تمرکز بیشتری روی این بازی گذاشتیم. میخواستیم از حیثیت پرسپولیس دفاع کنیم. کم توپ لو دادیم، بی محابا حمله نکردیم و پرس تیم فوقالعاده بود.» به غیر از اینها میتوان یک اتفاق مهم دیگر را علت بزرگی برای رنسانس سرخها نامید؛ در این تیم پرسپولیس هیچ کس طاقت تماشای سرافکندگی علی دایی را نداشت و اینکه یکی از ۵۰ اسطوره زنده فوتبال دنیا نباید بیش از این، چهره شکست خورده پیدا میکرد.