بازخوانی نامه احساسی علی کریمی/ یک سال از خداحافظی جادوگر گذشت
پرسپولیس نیوز : روز ۲۹ تیرماه سال ۱۳۹۳ بود که علی کریمی با نوشتن نامهای، رسماً از دنیای بازی در زمین چمن سبز خداحافظی کرد و دوره جدیدی از زندگی ورزشیاش شروع شد.
بازخوانی بخشی از این نامه حالا و بعد از یک سال جالب است:
جادوگر در ابتدای نامهاش نوشت: «میخی بر دیوار کوبیدم و کفشها را آویختم» و ادامه داد: «خداحافظی همیشه تلخ و ناگوار است. جدایی از عشقی که تار و پود وجودت را در تصرف دارد، کار آسانی نیست. یک بار صرفاً تحت تأثیر خداحافظی غریبانه مهدویکیا تصمیمی احساسی گرفتم و فضای اندوهبار آن همه بیاعتنایی مرا از فوتبال بیزار کرد و خود را در پایان دیدم. هرچند همین تصمیم احساسی و عجولانه باعث شد تا برخیها همه چیز را تمام شده بدانند و مرا با دست خود به مسلخ ببرند.» در بخش دیگر نوشت: «از این پس هوادار متعصب برای تیم محبوبم پرسپولیس و تیمملی کشورم خواهم بود. دوست دارم و این را وظیفه خود میدانم از تمامی سروران و مهرآفرینانی که مرا از یک فوتبال خیابانی به میادین جهانی همراهی و مساعدت نمودند، تشکر کنم.» جادوگر یک تقاضا هم داشت: «از مردم میخواهم اشتباهات و خطاهای این حقیر که در مقاطعی موجب آزردگیخاطر، نگرانی و رنجش احساسات پاکشان شده، بخشیده و مورد عفو قرار دهند.»
نامه سراسر احساسات کریمی اینطور ادامه یافت: «من، علی کریمی هرچه دارم، بعد از خدا از فوتبال و محبت مردم است که البته هرگز خود را شایسته این همه محبت و لطف نمیدانم چرا که در حقیقت قهرمان واقعی این مرز و بوم، آنهایی هستند که به خاطر آرامش من و امثال من از آسایش و جان خود گذشتند تا این آرامش و آسایش نصیب ما شود. از همینرو درود و سپاس به شهدا و جانبازان راه وطن و آزادی.»
او در مورد پرسپولیس هم حرفهایی داشت: «از اینکه نتوانستم با پیراهن تیم محبوبم پرسپولیس، فوتبال را ترک کنم، اصلاً ناراحت نیستم زیرا این اتفاق عجیبی نیست. هرگز تن به بازی خداحافظی که متأسفانه در فوتبال ما نوعی حرکت تشریفاتی، تبلیغاتی و بعضاً ریاکارانه است، نخواهم داد.» و در نهایت: «با خداحافظی از فوتبال تمامی حوادث و حاشیههایش را هم در همان زمین خاک کرده و آنچه در این مسیر برایم پیش آمده را تنها چالشها، رقابتها و احساسات منطقی میدانم و بالاخره کلام آخر باز با هواداران که همواره برایم اهمیت بالایی داشته و خواهند داشت: شما همیشه در قلب من خواهید بود. از احترامی که طی این سالها نسبت به من داشتهاید، لذت بردم و سپاسگزارم. سرانجام باید از این خاک رفت، خوشا آن که پاک آمد و پاک رفت.»