این مساوی زیاد هم بد نبود

برای بدترین نمایش پرسپولیس در ۹ هفته ابتدایی

مرجع خبری پرسپولیس : عوض کردن برد با مساوی در دقیقه ۷+۹۰ اعصاب همه پرسپولیسی‌ها را به‌هم ریخت تا جایی که برخی از آنها آرزو می‌کنند ای کاش ۵ گل می‌خوردند اما تراژدی تلخ مسابقه هفته گذشته مقابل پاس تکرار نمی‌شد.

البته که پذیرفتن این اتفاق و باور کردن اینکه برای دومین مسابقه متوالی پیروزی از کف می‌رود و فقط یک امتیاز به درد نخور نصیب تیم می‌شود، دردناک و دشوار است اما بهتر است کمی هم واقع‌بین بود.

واقع‌بینی در مورد آخرین نمایش پرسپولیس و کیفیت فوتبالی که در تبریز ارائه کرد- بدون در نظر گرفتن شرایط بد ورزشگاه و غیبت دو مهاجم اصلی تیم- ذهن را به جایی می‌کشاند که نتیجه‌اش فقط و فقط پذیرفتن همین مساوی ظاهرا تلخ و دردناک است.

در حقیقت نمره‌ای که به این فوتبال می‌دهند بدون هرگونه حب و بغضی زیر متوسط خواهد بود و اگر ملاک، دادن امتیاز باشد همان یک پوئن، دایی و شاگردانش را کفایت می‌کند.

پرسپولیس بد بود، آنقدر بد که نباید طلب سه امتیاز را داشته باشد. تا دقیقه ۸۲، تیم دایی فقط یک موقعیت گل مسلم داشت که بد نیست چگونگی شکل گرفتن آن را مرور کنیم: سپهر حیدری با پرتاب بلند اوت دستی توپ را داخل باکس تدافعی حریف فرستاد، توپ به صورت مازیار زارع خورد و جلوی پای شیث رضایی افتاد که دور از چشم مدافعان حریف و پشت سر آنها جاگیری کرده بود. نکته اسفبار اینکه حتی این موقعیت مسلم گل هم روی کار تاکتیکی شکل نگرفت و در کمال تعجب تیمی که همه بازیکنانش داعیه حضور در تیم ملی را دارند.

از بازی با شهرداری به‌عنوان ضعیف‌ترین نمایش ۹ هفته ابتدایی این تیم می‌توان یاد کرد. شاید اگر در مقام بد بودن بخواهیم دنبال یک بازی دیگر از پرسپولیس برای مقایسه با مسابقه عصر شنبه بگردیم، ذهن‌مان به سوی بازی با شاهین بوشهر می‌رود. در آن مسابقه هم پرسپولیس کیفیت یک تیم مدعی را نداشت و بازیکنانش تماشاگر فوتبال حریف شدند اما برعکس دیدار با شاهین، پرسپولیس در تبریز فقط خوش‌شانس نبود و بس تا برد را با مساوی عوض کند و یک امتیاز بگیرد؛ یک امتیازی که دقیقا با کیفیت فوتبال پرسپولیس همخوانی دارد و به‌نظر می‌رسد تیم دایی برای رسیدن به بیش از آن استحقاق لازم را نداشته باشد.

دو روز است که از سه فرد متفاوت این جمله را می‌شنوم: «تیمی که مهاجم اصلی‌اش سعید حلافی است، نباید برنده باشد و قهرمان نخواهد شد.» اگر کیفیت همه این ۹ بازی اخیر پرسپولیس را به‌دقت زیر نظر گرفته باشید، به نظر می‌رسد این دوستان زیاد هم بیراه نمی‌گویند.

ضعف‌های پرسپولیس عیان می‌شود و شاید این ضعف‌ها در مصاف با بزرگان تبدیل به فاجعه شود. با این حساب علی دایی نباید از تعطیلی سه هفته‌ای لیگ برتر ناراضی باشد و از این فرصت ناخواسته برای بازیابی تیمی که سه هفته است مساوی می‌کند و در غیاب ذوب‌آهن ونمی تواند صدرنشین موقت بشود.

پرسپولیس ایرادهای فنی زیادی دارد اما اگر اتفاق مثبت خوبی هم افتاد نمی‌توان آن را پشت این ضعف‌ها ندید یا به خاطر از دست رفتن پیروزی در ثانیه‌های آخر و برای دومین مساوی متوالی به راحتی از آن عبور کرد.

دایی در تبریز بعد از دقیقه ۶۰ فهمید تیمش حداقل به ۵ تعویض نیاز دارد تا بهتر شود، البته نه آنقدر بهتر که فوتبال فوق‌العاده‌ای به هوادارانش هدیه کند و به یکباره همان تیمی باشد که پرسپولیسی‌ها انتظارش را دارند. او می‌خواست برای نتیجه تیم بهتری داشته باشد، پس شروع به ایجاد تغییر کرد. منصوری، شیری و آرفی سه بازیکن تعویضی دایی همگی خوب و مثبت کار کردند تا پرسپولیس به گل برسد و ۴ موقعیت گل بسازد که در طول ۸۰ دقیقه از ساختن حتی یکی از آنها عاجز بود. برای انجام این تغییرات و شناختن درد باید به دایی تبریک گفت اما این تبریک با ارائه فوتبال بد تمام آن ۸۰ دقیقه و ضعف‌های فنی تیم یر به یر می‌شود.

ایران ورزشی